The magical darkness.

  

ความบังเอิญทางดินเตอร์เน็ต

ที่จริงแล้ว  การบังเอิญได้พบกันทางอินเตอร์เน็ต

น่าจะเรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่โรแมนติก

เพราะว่าโรแมนติกนั้น มักทำให้ความรู้สึกว่าเป็นเรื่องไม่จริง

และอินเตอร์เน็ตก็เป็นสิ่งลวงตา

Moriaty… ทำไมอินเตอร์เน็ตถึงเป็นเรื่องไม่จริงล่ะ ... สิ่งลวงตามันน่าจะเป็นความเป็นมนุษย์ไม่ใช่อินเตอร์เน็ต  ไม่ใช่หรอ....

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เพราะอินเตอร์เน็ตมีมาตรการป้องกันที่ปลอดภัย

ดังนั้นจึงทำให้เกิดคนขึ้นมาสามประเภท

             ประเภทแรก เวลาอยู่ในอินเตอร์เน็ต จะแสดงลักษณะนิสัยแฝงออกมา คนทั่วไปมักจะมีนิสัยหลายแบบ  เวลาเข้าสังคมในชีวิตประจำวันนั้นก็แสดงออกแต่นิสัยหลัก ส่วนนิสัยที่รองลงมาอาจถูกสะกดกลั้นเอาไว้

         หรืออาจเป็นไปได้ว่า แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ และไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ ว่าตัวเองมีลักษณะนิสัยนี้อยู่  แต่เมื่อมาอยู่ในอินเตอร์เน็ต สิ่งที่แสดงว่าเป็นตัวเอง กลับไม่ใช่ร่างกายที่เป็นเลือดเนื้อ แต่เป็นตัวอักษร

           ไม่มีการคบค้าสมาคม  ไม่ต้องไปเข้าร่วมงานเลี้ยงใดๆ  และก็ไม่มีความสัมพันธ์ที่เสี่ยงอันตรายใดๆทั้งสิ้น

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะเป็นไปโดยตั้งใจหรือไม่รู้ตัวก็ตาม พวกเสือสิงห์ทึ้งหลาย ก็จะแสดงลักษณะนิสัยรองที่ถูกสะกดเอาไว้ออกมา

Moriaty… อย่างนี้เองหรอ.. แล้วคนประเภทที่สองล่ะ

        ประเภทที่สองคือ เมื่ออยู่ในอินเตอร์เน็ตก็จะแสดงตัวเป็นคนที่ตัวเอง “หวัง” อยากจะเป็นออกมา

ลักษณะนิสัยของคนเรามีหลายอย่างแตกต่างกันไป จะต้องมีลักษณะบางอย่างที่คุณชื่นชม และอิจฉาเป็นพิเศษแน่ๆ

         แต่ว่าน่าเสียดาย ที่ลักษณะแบบนั้นเป็นสิ่งที่คุณไม่มี  ดังนั้นคุณจึงหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะเป็นคนลักษณะนั้น

และพอดีกับที่อินเตอร์เน็ตเปิดโอกาสนี้ให้คุณ..

         ยกตัวอย่างเช่น คนที่ปกติเงียบขรึมพูดน้องแทบนับคำได้ พออยู่ในอินเตอร์เน็ต ก็พูดเก่งคุยสนุก และมีอารมณ์ขัน

           ส่วนคนขี้อาย สุภาพเรียบร้อย ก็กลายเป็นคนร่าเริง มีชีวิตชีวาได้ง่ายๆ

Moriaty … นี่คุณกุเรื่องขึ้นเองป่าวนี่..  ว่าแต่คนประเภทที่สามล่ะ

            ไม่ได้กุเรื่องขึ้นซักหน่อย  นี่เป็นวิทยานิพนธ์ ของเพื่อน ป.โท จิตวิทยาเลยนะ

         ประเภทที่สามนั้นคือ  คนที่เมื่ออยู่ในอินเตอร์เน็ต จะแสดงตัวเป็นคนที่ตัวเอง “ไม่สามารถ” จะเป็นได้ออกมา

         พระเจ้าเป็นผู้กำกับ ท่านได้กำหนดบทบาทที่คุณจะต้องแสดงไว้แล้ว ไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ก็ตาม.. แต่อินเตอร์เน็ตนั้นไม่มีพระเจ้า เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นบทไหน คุณก็สามารถกำกับเล่นเองได้ทั้งนั้น

         จึงเป็นไปได้ว่า เมื่ออยู่ในอินเตอร์เน็ต คุณจะสามารถแสดงบทบาทที่คุณไม่มีทางแสดงได้ในชีวิตจริง

เช่น ถ้าหากคุณเป็นผู้หญิง เมื่ออยู่ในอินเตอร์เน็ต คุณก็สามารถกลายเป็นผู้ชายได้  หรือว่าคุณอายุสามสิบปีแล้ว เมื่ออยู่ในอินเตอร์เน็ต  คุณจะกลายเป็นสาวน้อย อายุเพียง 17 ปี ก็ย่อมได้  หรือว่าคุณเป็นไดโนเสาร์อยู่แท้ๆ เมื่ออยู่ในอินเตอร์เน็ต  คุณจะกลายเป็นสาวงามแห่งยุคได้เช่นกัน

Moriaty..เชิญคุณร่ายต่อไปเถอะ   สาวน้อยคนนี้  ตั้งใจฟังคุณอยู่นะ ..... :) >

พวกเราควรเป็นคนประเภทแรก ไม่ควรเป็นคนประเภทที่สองหรือสาม

คนประเภทที่หนึ่ง ดูเป็นจริงมีตัวตนที่สุด

เพราะว่าสิ่งที่เขาแสดงออก คือสิ่งที่เป็นนิสัยของเขาจริงๆ

และคิดอีกมุมหนึ่ง มันเป็นข้อดีด้วยซ้ำไป ที่เขาสามารถค้นพบนิสัยที่ถูกซ่อนไว้ของตัวเองได้

  ตัวอย่างเช่น  หลายคนพอได้โพสต์ ข้อความบนบอร์ด ก็รู้เลยว่าตัวเองมีพรสวรรค์พอจะเป็นนักเขียนได้

และมีหลายคนที่หลังจากได้ด่าว่าคนบนบอร์ดแล้ว ถึงได้ตกใจที่ความหนาของใบหน้าตัวเองนั้นไม่แพ้นักการเมืองเลย...

พวกเขาจึงเติบโต และได้เรียนรู้มากขึ้นจากอินเตอร์เน็ต

คนประเภทที่สองนั้น เป็นคนน่าละอายที่สุด

เพราะพวกเขามักอิจฉาข้อดีของคนอื่นจนลืมที่จะชื่นชมจุดเด่นของตัวเอง

ถ้าเขาเป็นมะนาว ก็น่าจะลองหัดชอบรสเปรี้ยว  ไม่ใช่ไปอิจฉาความหวานของลูกพีช

ไม่แน่ว่าลูกพีชอาจอิจฉาความเปรี้ยวของมะนาวอยู่ก็ได้   

(-       -“  ยกตัวอย่างซะ  55+)

Moriaty… ถ้าอย่างนั้นคุณกับฉันก็เป็นมะนาวเปรี้ยวน่ะสิ! อย่างนี้นับว่าตกอับที่สุดในโลกรึเปล่า...>

เปรี้ยวก็เปรี้ยว  ไม่เห็นจะต้องตกอับ 

อีอย่างมะนาวเปรี้ยวสองลูกมาเจอกันเข้า ไม่คิดหรอว่ามันโรแมนติกดีออก  

Moriaty… ไม่ต้องมาทำเป็นคนโรแมนติกหรอกน่า!   My ears will go on  … คุณก็กรุณา go on ด้วย

คนประเภทที่สามน่าสงสารสุด

เพราะถ้าเขาต้องเปลี่ยนเป็นคนที่เขาไม่สามารถเป็นได้   ถึงจะมีความสุข แต่เขาก็ไม่สามารถเสพสุขนั้นได้

และยิ่งนานวันเข้า ก็อาจเข้าขั้นที่เรียกว่า  “โรคจิตชอบเก็บตัว”

เขาอาจจะนำความสัมพันธ์ที่ควรมีระหว่างคนด้วยกัน รวมทั้งอารมณ์ความรู้สึกต่างๆ มาสร้างไว้ในอินเตอร์เน็ต

หากวันใดวันหนึ่งไม่ได้เล่นอินเตอร์เน็ต เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรที่ไหนดี

H   A      N             K    …                 ……!  ! !!

สำหรับเรื่องนี้ ก็จะใช่ว่าเป็นวิทยานิพนธ์ที่สอบผ่าน 

..............................................

ระยะห่าง

สำหรับบางคน...

ในอินเตอร์เน็ต

คุณไม่มีทางที่จะได้เห็นสีหน้า  ท่าทาง

หรือได้ยินน้ำเสียงของอีกฝ่าย

เพราะฉะนั้นจึงทำได้แค่เพียงใช้สัญลักษณ์ง่ายๆ

มาแสดงความรู้สึก ทุกข์  สุข  ดีใจ และเสียใจ

แต่ถ้าอารมณ์ความรู้สึกต่างๆเหล่านั้น

สามารถใช้สัญลักษณ์แทนได้

ก็ไม่น่าเรียกว่าอารมณ์ความรู้สึกหรอก

ดังนั้นสำหรับคนสองคนซึ่งไม่รู้จักกัน

บางครั้งอินเตอร์เน็ตก็ทำได้เพียงแค่ย่นระยะเวลา

ทำความรู้จักให้สั้นลงเท่านั้น

แต่ไม่แน่ใจว่าจะสามารถย่นระยะห่างของกันและกันได้... 

Moriaty ....